Geloof het…of niet

COC Nederland heeft op haar Nieuwjaarsreceptie op zondag 24 januari 2010 twee Bob Angelo Penningen uitgereikt: aan Arie Boomsma én aan de Remonstrantse Broederschap. Ze krijgen de jaarlijkse COC emancipatieprijs voor hun bijzondere bijdrage aan de acceptatie in religieuze kring van homo’s, lesbo’s, biseksuelen en transgenders. Eerder ontvingen onder andere Hans van Manen, Benno Premsela, Pater van Kilsdonk en John Blankenstein de penning. Bob Angelo was de schuilnaam van Niek Engelsman (1913-1988), eind jaren ‘40  van de vorige eeuw oprichter van het COC. Dat was de afkorting voor Cultuur & Ontspanning Centrum: óók een schuilnaam, omdat homoseksualiteit toen nog verboden was (bron: persbericht).

‘God maakt geen onderscheid tussen mensen, die houdt net zoveel van homo’s als van hetero’s.’ Dat stelde televisiepersoonlijkheid en belijdend christen Arie Boomsma over zijn foto’s in l’Homo, de homo-editie van het glossy magazine van Linda de Mol (voorjaar 2009). Het leverde hem een schorsing op door zijn toenmalige werkgever, de Evangelische Omroep. In het najaar van 2009 maakte Boomsma bekend voor de KRO een programma de over de coming-out van roze jongeren te gaan maken. Door de lichte en liefdevolle wijze waarop hij het onderwerp bespreekbaar maakt, is Arie Boomsma een rolmodel voor christelijke jongeren die op een open wijze met homoseksualiteit willen omgaan.

De Remonstrantse Broederschap was in 1986 het eerste christelijk kerkgenootschap ter wereld dat levensverbintenissen tussen partners van gelijk geslacht inzegende en deze gelijk behandelde als heterorelaties. De geloofsgemeenschap (6000 leden, 46 gemeenten in Nederland en Duitsland) haalde daarmee ondermeer de voorpagina van de New York Times en liep bijna vijftien jaar vóór op de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor paren van hetzelfde geslacht in 2001. De Broederschap krijgt de Bob Angelo Penning uitgereikt ter gelegenheid van de viering van het 400-jarig bestaan in januari 2010.

Een Amerikaanse wapenfabrikant stopt met het ongevraagd aanbrengen van bijbelteksten op wapens voor het Amerikaanse leger. Trijicon raakte deze week in opspraak toen bleek dat het bedrijf de wapens voorzag van gecodeerde verwijzingen naar de Bijbel.

Zo werd er op een vizier de code 2COR4:6 gestanst, een verwijzing naar een deel uit het bijbelboek 2 Korinthiërs: “Want God, Die gezegd heeft, dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is Degene, Die in onze harten geschenen heeft, om te geven verlichting der kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus.”

Ook waren er omfloerste verwijzingen naar de evangeliën van Mattheüs en Johannes en het boek Openbaring.

Steun en gebed
“We doen er alles aan om onze militairen te helpen,” liet het bedrijf, opgericht door een gelovig christen, weten. “Zowel met onze geavanceerde technologie als met de nooit aflatende steun en gebeden van een dankbare natie.”

Een woordvoerder zei dat het bedrijf al zeker twintig jaar dit soort verwijzingen aanbrengt op de wapens.

Kruistocht
Het Amerikaanse leger werd ernstig in verlegenheid gebracht door de teksten. De VS betoogt juist altijd dat de oorlogen in Afghanistan en Irak geen ‘kruistocht’ zijn, bedoeld om de moslims te bekeren. Deze “wapens van Jezus” zijn koren op de molen voor degenen die het tegendeel beweren.

Bovendien wordt hierdoor de Amerikaanse scheiding tussen kerk en staat geschonden, zeggen critici. Het Amerikaanse leger heeft expliciete regels tegen evangelisatie door uitgezonden militairen.

Trijicon heeft nu beloofd geen teksten meer op de wapens te zetten. Ook zullen al geleverde items gratis worden omgebouwd. Om hoeveel stuks het gaat, is niet bekend. (Bron: NOS)

Commentaar van Geloofhetofniet.nl:

Bijbelteksten op wapens. Gekker moet het niet worden. Wie zou daar opdracht toe hebben gegeven? Of zou de Heilige Geest die teksten er eigenhandig in hebben gebrand?

Misschien mogen de militairen de mitrailleur met hun favoriete bijbeltekst wel zelf uitkiezen. Of zou er voor elke oorlogshandeling een bijpassende tekst zijn?

Wanneer Palestijnen met de koran in de hand oorlog voeren zijn het terroristen. Wanneer christenen met de bijbel in hun mitrailleur gegraveerd  oorlog voeren, zijn het helden en bevrijders. Zoek de verschillen, zou ik zeggen.

Ook een manier om moslims onder het vuur van de Heilige Geest te brengen.

Misschien een leuk onderwerp voor moraalridders Knevel en van den Brink…

Geloofhetofniet.nl

De PKN zit om geld verlegen om haar missionaire activiteiten voort te kunnen zetten. Om dat te kunnen doen hebben ze een christelijk marketingbureau in de arm genomen. Mensen die in het verleden evangelisatiematriaal besteld hebben, mogen volgens de regels van de PKN telefonisch benaderd worden met een verzoek een extra bijdrage te doen ten behoeve van missionaire doeleinden.

Eerder las ik een ander financieel verhaal van de PKN. Het ledenregistratiesysteem Numeri is mislukt. Dit levert de PKN een strop op van 3,2 miljoen (!) euro. Er worden nu voorbereidingen gestart voor een nieuw systeem, wat ongetwijfeld vele miljoenen euro’s zal gaan opslokken.

Eigenlijk is het ironisch: de PKN gooit miljoenen over de balk van door haar leden gedoneerd geld, voor een mislukte registratie van het dagelijks teruglopende aantal leden. Vervolgens vraagt de PKN een extra bijdrage voor ‘missionaire activiteiten’, een ander woord voor ‘zieltjes winnen’, met als doel het aantal leden te verhogen.

Wanneer die 3,2 miljoen, en  de toekomstige miljoenen van dat registratiesysteem naar ‘missionaire activiteiten’ waren gegaan, zou er misschien nog wat te registreren vallen in de toekomst.

Al denk ik dat geen enkele activiteit de zieltogende kerken nog kan redden. Hebben ze straks een werkend registratiesysteem zonder leden om te registreren.

Maar ach, denken de wijze mannen van de synode wellicht: een arbeider is zijn loon waard.

Geloofhetofniet.nl – Admin

De Protestantse Kerk in Nederland (PKN) vraagt kerkleden en predikanten telefonisch om geld. Op die manier wil de kerk extra middelen genereren voor haar missionaire activiteiten.

Dat heeft hoofd van de landelijke afdeling fondsenwerving van de PKN Peter Goudkamp gisteren bevestigd.

Volgens Goudkamp zijn de afgelopen maanden tussen de duizend en vijftienhonderd kerkleden benaderd door telefonisten van het christelijke marketingbureau Christal uit Zwolle.

Goudkamp benadrukt dat de kerkleden niet ongevraagd en willekeurig gebeld worden, omdat dat in strijd is met de telecomwet. Ook staat de protestantse kerkorde ongevraagd gebruik van persoonsgegevens niet toe. Degenen die benaderd worden, zegt Goudkamp, hebben in een eerder stadium bij de PKN evangelisatiematerialen besteld, zoals ansichtkaarten of een boekje. Door dat te doen, geven zij de landelijke kerk tegelijkertijd toestemming om ’vrijblijvend contact op te nemen’.

Goudkamp noemt telemarketing ’een natuurlijk vervolg’. „Deze mensen geven blijk van interesse in het missionaire werk van de kerk. Dat opent voor ons mogelijkheden.”

Goudkamp vindt het resultaat van de telefoontjes ’hartverwarmend’. „Er worden soms lange gesprekken gevoerd. Mensen vinden het fijn dat de kerk hen belt.”

Ongeveer 60 procent van de benaderde personen zegt volgens Goudkamp een extra financiële bijdrage toe. „Dat is een zeer hoge score.” (Bron: Trouw)

Commentaar van Geloofhetofniet.nl:

18.00 uur. Na een dag zwoegen zet ik mij steunend aan tafel. De heerlijke geur van een runderlapje bereikt mijn reukorgaan. Het leven is goed. Ik prik in het botermalse draadjesvlees, en breng een heerlijk stukje naar mijn mond. Op het moment dat het vlees halverwege het vleeshiernamaals is, teistert het doordringende geluid van de telefoon mijn toch al oververmoeide grijze massa. Van schrik maak ik een spastische beweging met mijn arm, waardoor het stukje rund met een boog in de hondenmand beland, en zodoende in een ander hiernamaals terechtkomt dan mijn oorspronkelijke bedoeling was.

Het woord dat over mijn lippen rolt zal de Bond tegen het Vloeken doen huiveren. Welke *&^$% belt om deze tijd? In mijn haast om bij de telefoon te komen sleur ik het halve tafelkleed mee, waardoor de inhoud van mijn bord, met het overige overheerlijke koebeest, op de grond pletst. Ik kijk met moordlustige ogen naar de hond, die eieren voor zijn geld kiest, en zijn al buiten de mand staande voorpoten schielijk terugtrekt.

“Ja?” , snauw ik in de telefoon. “Met wie?”. “Met de KPN?” “Wat zegt u?” “Ga ik naar de hemel wanneer ik de KPN steun?” “Wat zegt u? Ben ik al bij u ingeschreven? Maar dat kan helemaal niet, ik schreeuw op dit moment via een andere telefoonboer naar u! Alleen heeft die nooit eeuwig leven aan me beloofd, alleen eeuwige ergernis door alle storingen.” “Waar gedenkt u mij? In uw gebeden?” Even val ik stil: dit is de eerste keer dat een telefonisch verkoper aankondigt voor me te bidden. “Zeg eens, meneer van de KPN, neem uw grootje in de maling…wat zegt u? U bent niet van de KPN. Waarvan dan? Van de PKN? Wat wilt u? Geld voor missionaire activiteiten? Weet u wel dat een bijbelgetrouw gristen om deze tijd aan tafel zit? Of ik wat? Of ik wel een zegen over de maaltijd heb gevraagd? U bedoelt die maaltijd die voor de helft in mijn hond zit, en voor de andere helft onder mijn pantoffels geplakt? NEE, ik heb GEEN zegen over die maaltijd gevraagd. Wanneer ik dat voortaan wel doe, belooft u dan mij tot in het eeuwige leven met rust te laten?  Ander stuur ik mijn hond op u af, die is gek op koeienvlees!”

Geloofhetofniet.nl – Believer

Een prachtig verzorgde cd-uitgave die ik onlangs onder ogen kreeg heet Take Me To The Water – Immersion Baptism In Vintage Music And Photography 1890-1950.

Is het een boek met een cd? Of een cd uitgegeven als boekwerk? Het laatste denk ik, want de cd (1 cd met 25 nummers) verscheen op het Dust-To-Digital label, gespecialiseerd in het verzamelen en uitgeven van 78-toeren opnamen.

Je hoeft niet gelovig te zijn om hiervan te genieten. Het betreft hier muziek die hoort bij het doop-ritueel.

De muziek is, vanzelfsprekend zou ik bijna zeggen, fraai. Zeer opzwepend ook en gezien de feestelijke gebeurtenissen waar het bijhoort ook erg vrolijk van toon.

Maar misschien nog wel meer onder de indruk ben ik van het fotoboek waar de cd inzit. Prachtige sepia-foto’s van groepen mensen aan het begin van de vorige eeuw, in lange rijen wachtend in het water, of staand aan de kant.

Alle foto’s hebben betrekking op het doopritueel maar niet overal worden de zaken hetzelfde aangepakt. Veel Afro-Amerikanen trekken in het wit in lange slierten door het lage water. Maar in Philadelphia zet een dominee voor het gemak de brandslang maar op de veel te grote meute op het doopsel wachtende parochianen.

Meestal wordt er in de zomer gedoopt, maar fascinerend is ook de foto van het ritueel in binnen een cirkel van opengekapt ijs. Ik heb nog nooit zoveel foto’s van het ritueel gezien, niet zo gek ook want het was begin vorige eeuw, zo lees ik, niet gebruikelijk dat fotografen bij religieuze activiteiten aanwezig waren.

Dat de foto’s bewaard zijn gebleven is ook opmerkelijk, naar ik begrijp, want het waren over het algemeen afdrukken die de veelal in armoede levende gedoopten bij zich droegen.

Predikanten, dominees maar ook kerkkoren en godsvruchtige muzikanten leveren met zeldzame plaatopnamen uit vooral de jaren 20 en 30 een fraaie soundtrack bij de werkelijk schitterende sepia foto’s.

Deze foto’s laten vaak armoedige mesnen zien in opperste gelukzaligheid, waar de intense muziek een gepaste soundtrack bij levert.

Over de foto’s staat in het boekwerk:

‘Not a few of them are scarred, bent, water-marked, even torn, which is reflective only of the fact that its original owners led hard lives, ones that included inadequate housing, multiple moves, ad hoc storage, and perhaps fires, floods-calamities to which the prints have borne mute witness.’

De foto’s zijn bij elkaar verzameld door Jim Linderman een beroeps-vlooienmarktbezoeker en verzamelaar van heel veel.

Prachtig die verzameling, maar nog beter dat iemand bedacht heeft zijn collectie aan die van muziekverzamelaars als Joe Bussard te koppelen.

Door het combineren van twee of meer uitzonderlijke collecties, ontstaat er iets dat zo mogelijk nog waardevoller is.

Kijk hier maar eens naar om een indruk te krijgen van de schoonheid van deze release

Op 16 januari volgend jaar houden jongeren op diverse locaties in Nederland een zogeheten Prayer Night. Zij komen bij elkaar aan de vooravond van de Week van het Gebed om te bidden voor hun plaats, omgeving, Nederland en de wereld. Dat maakt de Evangelische Alliantie (EA) dinsdag bekend. Deze gebedsavonden zijn volgens de EA uniek omdat de jongeren zelf invulling geven aan deze avonden. ”Bezoekers van Prayer Night geeft het ook de kans kennis te maken met andere vormen van gebed”, aldus een woordvoerder van EA.

Het thema van de avonden is ‘binnenste buiten’ en gaat over hoe je getuige kunt zijn. De EA hoopt dat deze gebedsavonden helpen om jongeren over de muren van hun eigen kerk heen te laten kijken. (ANP)

Commentaar van Believer, Geloofhetofniet.nl

De kerken gaan zichzelf binnenstebuiten keren. Dat lijkt me een geweldig idee.

Het doet me denken aan het moment dat ik m’n broek in de wasmand gooi. Ik keer m’n broekzakken dan binnenstebuiten, om zeker te zijn dat er niets meer in zit. Wanhoping lijken wat onduidelijke stukjes papier en andere rommel zich nog aan de binnenkant van de broekzak vast te willen houden, maar onverbiddelijk en onontkoombaar dwarrelt de rommel naar buiten. Met lege zakken verdwijnt mijn broek dan in de wasmachine. Na schoon te zijn gewassen wachten de zakken op een nieuwe inhoud.

De kerken hebben dus eindelijk besloten om zichzelf binnenstebuiten te keren: het weinige wat er nog inzit dwarrelt naar buiten, zich in een laatste poging aan de deurpost vastgrijpend. Onverbiddelijk en onontkoombaar rollen de laatste achterblijvers naar buiten.

Na schoon te zijn gewassen wachten de kerkgebouwen op een nieuwe inhoud…

Op zoek naar het humeur van het land in de aanloop naar de lokale verkiezingen. Om te beginnen in Blerick (Venlo), dat al op 18 november naar de stembus mag. Door Raoul du Pré , de Volkskrant

Naam
Sjaak Haver

Geboren in
1954

Beroep
Pastoor

Bezorgd over
Het gebrek aan verdraagzaamheid

Waar
In Blerick, voormalig dorp aan de westoever van de Maas, met een sterk gemengde bevolking

Er zijn hier mensen in de buurt, óók kerkelijke mensen, die praten over rot-Turken. U bent hen wellicht tegengekomen. Maar dan denk ik: hoe dom kun je zijn? Ik kan en wil dat niet begrijpen. Voor onze lieve Heer is iedereen gelijk. Die maakt geen onderscheid. De goeie God houdt ook van Turken.’ Sjaak Haver, pastoor te Blerick sinds 1985, heeft de leegloop van de Katholieke kerk heeft aan den lijve ondervonden. Hij begon met één kerkje, helemaal voor zichzelf. In de loop der tijd kreeg hij er nog zes parochies bij. Hij rent van hot naar her om de zaak overal draaiend te houden.

Enkele Blerickse buurten heeft hij in twintig jaar tijd drastisch zien veranderen. De grootste klap kwam eind jaren negentig toen de Knoepert, destijds de grootste flat van Nederland, werd gesloopt. De mensen uit de flat streken neer in de omliggende wijken. Dat was voor veel autochtonen het sein om te vertrekken. ‘Mensen voelden zich niet meer thuis in hun eigen buurt. Ze zeiden: het is hier net Turkije.’ Die reactie mag de overheid zichzelf aanrekenen, vindt Haver. ‘Het is hier en daar te snel gegaan. Te massaal. Te geconcentreerd op sommige plekken. Mensen hebben de tijd niet gekregen om aan elkaar te wennen. Ze voelen zich overvallen.’ Maar Havers vermaning geldt ook de mensen zelf. ‘Ik hoor veel geklaag om me heen.

Er wordt hier uit onvrede veel op Wilders gestemd. Maar dan vraag ik: wat heb je zélf gedaan om contact te leggen met je buren? Praat je wel eens met die hangjongeren op het plein? Natuurlijk is er overlast, maar er wordt ook niet gecommuniceerd. Veel mensen trekken zich angstig terug in hun eigen wereld. Er is nauwelijks contact. ‘Er is hier een parochiaan, een echte Wilders-stemmer, met een enorme hekel aan Turken. Komt-ie een keer met pech langs de snelweg te staan, is het uitgerekend een Turk die hem helpt. Hij zegt: potdorie, dat mij dat nou moet overkomen. Ik zei: ja, als je het nou nóg niet ziet. ‘Ik heb dat verhaal later nog gebruikt in een preek, waarin ik die Turk vergeleek met de Barmhartige Samaritaan. Jezus heeft ons geleerd om te kijken naar de armen, de zondaars en de mensen aan de rand van de samenleving. Dat dreigen we te vergeten.’

Soms vraagt Haver zich af waar het eindigt als het onbegrip nog verder wordt aangewakkerd. ‘Wilders zegt wat het volk wil horen. Maar hij draagt niet bepaald bij aan de sociale cohesie.’ Een stemadvies geeft de pastoor niet. Maar zijn stem gaat niet naar Wilders. ‘Dat zou zeer onchristelijk zijn.’ Gloort er hoop? Toch wel. ‘Ik hoor de mensen de laatste tijd steeds vaker zeggen dat ze een enorm leuke buurman hebben, al is het dan een Turk. Ze zijn er nu nog vooral verbaasd over, maar het is wel het begin van contact.’ (Bron: de Volkskrant)

Fast Tube by Casper

De Baptistenunie organiseert 14 november een eigen knusse dankdag met als thema ‘Bidden en danken verbindt en verandert!’

De dag vindt plaats in Barneveld (of all places), en belooft ‘ spetterend’ te worden. Daar staat o.a. Matthijn Buwalda garant voor. Gezellig als ‘ bappies’  onder elkaar. Er zijn zelfs ‘ broodjes te koop’ meldt de website.

Te zien aan de hemelse blik van Buwalda (zie foto) zal Barneveld op z’n kop staan. Klapstuk is natuurlijk de boekentafel, die op geen gristelijk baptistenevenement mag ontbreken, uiteraard bevrouwd door vrijwilligers.

Zoals in alle kerken, en de bappieskerken in het bijzonder, zal er ook op deze flitsende Dankdag maar ‘een beperkte hoeveelheid tieners’  aanwezig zijn. Treurig vertelt de website dat daarom het aparte tienerprogramma komt te vervallen, maar dat de jeugd van harte welkom is bij o.a. Buwalda. Insiders weten dat de meest jeugdige bezoeker een gemiddelde leeftijd van 50 jaar zal hebben.

Veel ‘ verbinding en verandering’  zal er in Barneveld niet te bespeuren zijn. Dat wordt met de kippen op stok.  Zet ‘m op Matthijn!

Geloofhetofniet.nl